Perşembe, Ağustos 14, 2008

Acaba




Acaba her kız annesini kıra kıra mı büyür?

32 Yorum:

defneyleyasamak 14 Ağustos, 2008 17:48  

Ben öyle büyüdüm. Kıra kıra, acıta acıta...Bütün arkadaşlarım sinemaya giderdi, beni göndermezdi annem, sebebini de anlamazdım, günlüğümü okudugunu bile bile annemden nefret ediyorum yazardım sırf okusun da üzülsün diye. Ne kadar fenaymışım Sardunyacım. Şimdi aynı şeyi Defdef yapacak bana ve ben kahrolucam, biliyorum...

umar 14 Ağustos, 2008 21:43  

''Anladım ki ağaçlar,toprağa acı verdikçe büyüyorlar''Yılmaz Erdoğan.

Selam, blogunuzu çok özgün buldum.

Nimet 14 Ağustos, 2008 22:22  

sayfan çok güzel olmuş sardunyam yaa... bende isterim banane evdeyken ugrasayim dur biraz

nimet

Tabiat Ana 15 Ağustos, 2008 09:02  

malesef öyle galiba :(
imza: kız annesi...

ikizannesi 15 Ağustos, 2008 09:20  

niye merak ediyorsun ki ?
hemen annene bir sor derim ben :)
ya da benim anneme :)

ikizannesi 15 Ağustos, 2008 09:20  

niye merak ediyorsun ki ?
hemen annene bir sor derim ben :)
ya da benim anneme :)

Camilla 15 Ağustos, 2008 09:23  

Aklıyla yürüyüşü eşitlenene kadar öyle Sardunyam:))) Su anda yürüyüş son hız:))) Zaten eşitlendiğinde de "anne" olacak...

mermaid 15 Ağustos, 2008 11:05  

ya bu fotoğraflar müthiş...
gözümüzün önünde büyüdü resmen, tanık olmak ne güzel...

Sanem'in Penceresi 15 Ağustos, 2008 12:56  

Anne olunca anlamıştım annemi üzdüğümü ben. Daha erken olsaydı hiç fena olmazdı.

Adsız 15 Ağustos, 2008 13:07  

Evet Sevgili Sardunya evet maalesef...

48 yaşındayken bile... :(

Asuman

[ fiкяiмiи iиcє güℓü ] 15 Ağustos, 2008 15:18  

Sadece kızlar mı Sardunyacığım?

sessiz balik 15 Ağustos, 2008 17:13  

ben de annemi çok kırdım
çok üzdüm
şimdi de öyle

ama biliyorum ki ; o en yakınım.

ne hissediyorsam öyle karşısında davranabildiğim tek kişi.

onun yanında bile kendimi kontrol edeceksem ,

etmeyim yaaa

Sermin 15 Ağustos, 2008 23:47  

Annem ben ergenlik dönemindeyken hep derdi ki "kızım olacağına 10 tane oğlum olsa daha az yorulurdum". Canım annem benim.

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:06  

Defdefimin annesi

Ben de kırdım. Hala da kırıyorumdur.

O da beni kırıyor işte. Hep de kıracak. Sonra annesini kırıp kırıp dayanamayarak annesinin meftunu olan bir oğlan için deli divane olacak. Kalbini ona verecek kırması için:)))

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:07  

Umar
Hoşgeldiniz

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:08  

Nimetim
Az kaldı geliyorum
El atarız merak etme sen. Layıkıyla hem de:)

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:08  

Nimetim
Az kaldı geliyorum
El atarız merak etme sen. Layıkıyla hem de:)

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:09  

Tabiat Anam

Ben bir de oğullarına düşkün analar hakkında sızlanan babaları anlamam:) Sonra gidip kendi annelerine dert yanarlar:)

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:09  

İkiz annesi İkiz annesi

İkiz annesi olmak ikiz yorum bırakmanın birinci kuralı:)))

Sordum
Sustu.

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:10  

Camillacan yaaa
Öyle bir laf ettin ki
Yazdım aklıma.

sardunya 16 Ağustos, 2008 02:11  

Morların en güzeline sahip mermaidim:)

Teşekkür ederim:) Bence anne olmanın en heyecan verici yanı tanıklık zaten:)

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:12  

Penceredeki Sanemcim

Önce anlayanı yoktur belki de. Ne bileyim. İnsan bilse anne bile olamaz sanki.

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:13  

Asuman
Ah Asuman...
Yok böyle olmaz
Arayayım ben seni.

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:14  

Fikrimin İncecik Gülü

Kızlarınki ayrı. Ciğer söküyor. Zekayla dövüyorlar.

Oğullar safça yapıyor. Eşşekçe.
Ya da bizde öyle:)

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:15  

Sessiz Balıkcım

Kontrollü olmasını istemiyorum ki ben. Ama kızım beni kırınca gerçekten içim kırılıyor. Neden bilmiyorum. Üstelik tamir etme taraftarı da olmuyor çoğu zaman. Bunu öğretmek de zorlanıyorum en çok.

Sardunya 16 Ağustos, 2008 02:16  

Serminim

Benim kuzu bir gün böyle bir cümle kursun. Ama bana söylemek için değil. Kendi kendine yani:)
Canım annem desin. Yeter. Fazlasıyla.

Defne 17 Ağustos, 2008 12:20  

Kesinlikle evet!

cenebaz 18 Ağustos, 2008 17:23  

Evet, maalesef kırıyoruz. Biliyoruz ki bizi karşılıksız seviyor, darılmıyor, gücenmiyor, nazımız ona geçiyor. Biz de o yüzden en çok onu kırıyoruz. Annemle bir kez bile karşılıklı kavga ettiğimizi hatırlamama ama niye? Annem terbiyeli kadındı da ondan, benden değil yani. Ben söylenirdim, o hep susardı, hala da öyle ya. Gerçekten insan anne-baba olunca anlıyor onları.

Selam Oza! 19 Ağustos, 2008 16:27  

gözümden bir yaş süzüldü... Bu bütün kırgınlıklar için olsun... ben annemi kırmak istemezdim, babamı da... Ama kırmasaydım şimdiki ben olamazdım... hoş BEN OLDUM mu bu da bir muamma... ne zaman anne olucam bilmiyorum, belki de hiç olamayacağım...

...

Ne zaman bu sayfayı açsam çok derinimde bir yerlere dokunuyor. O yüzden sık sık açamayayım diyorum, ama yine de geliyorum. Sulu göz yapcaksınız beni...


Kocaman sevgiler

Asortik Krep 20 Ağustos, 2008 13:59  

Ergen olmaya başlayınca başka bir kişilik geliyor üstlerine..İsteyerek ya da istemeyerek kırıyorlar.Erkeği de kızı da aynı bence,cevap ergenlikte..

Öyle bir zamanda yazmışsın ki bu konuyu yazıp yazmamaya karar verememiştim..Kırmanın ötesinde bir de hayatlarındaki herşeyden seni sorumlu tutmaları var ki o da çok zor! Umarım seninki yapmaz.

tulay 20 Ağustos, 2008 15:59  

Evet büyüdükten sonra bile üzmüyor muyuz?

bocuruk 21 Ağustos, 2008 09:59  

Benim hayatta en kolay kırabildiğim insan annem:(( Bunun farkında olarak böyle yapmamaya çalışsam da kırıyorum. Merve de beni kırıyor. Hep böyle gidecek bu iş demek ki!
Sevgilerimle...

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP